Fituesit dhe humbësit e vitit 2017

Fituesit dhe humbësit e vitit 2017

Emmanuel Macron

Mania për Macron pushtoi elitën politike të Europës në vitin 2017, dhe votuesit francezë i’u bashkuan udhëtimit. Shenja e parë që Emmanuel Macron mund të ndizte një entuziazëm të ri post partizan në votuesit francezë: ai mbushi tubimet ashtu siç bëri Presidenti Trump. Macron bëri premtimin për të ndërtuar një lëvizje elektorale nga hiçi drejt Pallatit Elysee, të gjitha para se të bëhej 40 vjeç. Ndihmuar nga të metat e paraardhësit të tij François Hollande dhe skandalet e sfiduesve të tij Francois Fillon dhe Marine Le Pen, Macron gjithashtu mori kontrollin e Asamblesë Kombëtare Franceze dhe rolin udhëheqës në reformën e Bashkimit Evropian.

Sebastian Kurz

Çdo gjë që Macron mund të bëjë, Sebastian Kurz mund ta bëjë në moshë më të re. Shumë 31-vjeçarë kanë për qëllim të marrin një hua, të martohen apo të kenë një fëmijë. Sebastian Kurz mori përsipër partinë e tij politike, ÖVP Austriak, riemëroi listën e saj zgjedhore sipas dëshirës dhe fitoi në kutitë e votimit, duke u bërë kryeministër austriak si një dhuratë e Krishtlindjeve për veten e tij. A mund të heqë Austrinë nga statusi i saj i tanishëm në Këshillin e Evropës si “qenushi” i Gjermanisë? A mund të bëhet ai model për udhëheqës të tjerë të krahut të djathtë që shpresojnë të shmangin sulmet populiste? Ai i ka dhënë vetes çdo shans.

Cecilia Malmström

Me ambiciet e Britanisë së Madhe për “Britaninë Globale”, të pezulluara deri në fund të marrëveshjes së tranzicionit të Brexit, dhe Shtetet e Bashkuara që u tërhoqën me shpejtësi nga qarkullimi global i tregtisë, ishte komisionerja evropiane e tregtisë e cila mori rolin e lideres globale të tregtisë. Ajo ka përfunduar mega marrëveshjet me Kanadanë dhe Japoninë, është afër përfundimit të marrëveshjes më të madhe ndonjëherë me bllokun tregtar të Amerikës Latine të njohur si Mercosur dhe do të fillojë negociatat me Australinë dhe Zelandën e Re në 2018.

Andrej Babiš

Mund të jetë një vijë e hollë midis fuqisë politike dhe një dënimi me burg: thjesht shihni Silvio Berluskonin. Deri më tani, Babiš po e ecën atë me sukses, pavarësisht nga përpjekjet për ta burgosur atë për mashtrim me subvencionet e BE-së. Miliarderi është kryeministri i ri çek dhe po ndryshon balancën e pushtetit të BE-së në disa fronte: si kreu i tetë i aleancës së liberalëve, ai tani i ka dhënë grupit politik të ALDE-së pozicion të barabartë në Këshillin Evropian dhe si një euroskeptik, ai e ngadalëson Grupin e Vishegradit nga konstruktivismi në obstruksionizëm me qasjen e tij ndaj Brukselit.

Leo Varadkar

I ri, homoseksual dhe me trashëgimi irlandeze-indiane, Varadkar kurrë nuk ka përjetuar zgjedhje si kandidat për të udhëhequr vendin. Këto janë vetëm disa nga mënyrat që Varadkar është i pazakontë për një udhëheqës irlandez. Manovrimi i tij i suksesshëm ndaj Brexit e vuri Irlandën në qendër të sfidës më të ashpër të BE-së, vetëm pak javë pasi kishte humbur nënkryeministrin e tij në një skandal të mirëfilltë dhe frenoi një mocion mosbesimi nga partia opozitare Fianna Fáil nga e cila mbështetet për vota.

Donald Trump

Kundërshtarët u hodhen në sulm frontal ndaj Trump në vitin e parë të presidencës së tij. Robert Mueller, një hetues i posaçëm, po ngushton lakun e mbështetësve të tij ndërsa vlerësimi publik ndaj tij është i ulët, por pavarësisht kësaj Trump ka mbajtur besnikërinë e bazës së tij, duke vendosur emërime të gjykatasve konservatorë dhe duke dominuar ciklin e lajmeve në një masë që asnjë president modern ka bërë ndonjëherë.

Trenat me shpejtësi të lartë Thalys

Me Amsterdamin dhe Parisin që fituan të drejtën për të administruar Agjencinë Europiane të Medikamentave dhe Autoritetin Bankar Evropian përkatësisht pas Brexit, shërbimi i trenave me shpejtësi të lartë që lidh dy qytetet me Brukselin – i cili është selia e atyre agjencive të BE-së –  kurrë nuk kishte perspektiva të tilla kaq të mira udhëtimi biznesi.

HUMBËSIT

Carles Puigdemont

Afër, por jo dhe aq. Carles Puigdemont u bë nga një gazetar lokal në presidentin katalanas në qendër të vëmendjes botërore në fund të shtatorit dhe në fillim të tetorit, si pjesë e një përpjekjeje të dënuar për të deklaruar Katalonjën të pavarur nga Spanja. Skenat e dhunës në kutitë e votimit mund të kenë tronditur botën, por Madridi arriti të siguronte që rezultatet të mos mund të verifikoheshin. Ai mund të ketë dalë mirë në zgjedhjet e fundit rajonale, pasi humbi punën dhe iku në Bruksel, por meqë viti vjen drejt fundit, ende nuk është e qartë nëse ai mund të kthehet në vendin e tij.

Mariano Rajoy

Zgjedhjet rajonale katalanase mund të mos kenë një fitues të qartë. Por nuk ka asnjë dyshim se kush doli më keq. Kryeministri spanjoll është një humbës prej tre herësh. Jo vetëm që ai humbi bastin e tij, duke dështuar për të zgjidhur problemin e Katalonjës me një zgjedhje të menjëhershme që i dha separatistëve një shumicë tjetër absolute; partia që mori më shumë vota ishte rivali i tij në qendër, Ciudadanos. Ndërkohë, Partia Popullore e Rajoy ishte e shqetësuar, duke shkuar nga 11 ligjvënës që kishte në parlamentin rajonal në vetëm tre.

Angela Merkel

Alternativa liberale ndaj Trump; liderja mbështetëse e botës së lirë; Mbretëresha e Evropës; Person i Vitit nga Time. Ka pak emërëtime që nuk janë adresuar kancelares gjermane Merkel, por dashuria nga votuesit ishte e vogël në zgjedhjet kombëtare në shtator. Partia e saj përfundoi e para, por me një reduktim dramatik.

Theresa May

Ku të fillojmë? Asnjëherë nuk ka ekzistuar aq shumë kapital politik që është humbur me kaq pak vendime të këqija; një cinik mund të fliste për udhëheqjen e gabuar të May. Udhëheqësja e cila premtoi një qeveri “të fortë dhe të qëndrueshme” nuk ka realizuar asgjë nga këto. Negociatorët e BE-së për Brexit kanë mbetur një hap përpara gjatë gjithë rrugës. Kabineti i saj është i përfshirë në skandale javore publike. Për mbijetesën politike, May mbështetet në votat e Partisë Demokratike të Bashkimit Demokratik të Irlandës së Veriut, i cili është një aleat i kushtueshëm dhe jo i besueshëm. Ndërsa ajo përfundoi vitin duke marrë një raund duartrokitjesh nga udhëheqësit e tjerë të BE-së pasi mbijetoi gjithë këtë, shumica mund të thonë që 2018 mund të jetë më i mirë për May.

Martin Schulz

Schulz filloi vitin si president i Parlamentit Europian, në presidencën e tretë të BE-së. Duke nuhatur mundësi më të mëdha politike në shtëpi në Gjermani, ish pronari i një librarie i kthyer në udhëheqës socialist braktisi Brukselin dhe mori përsipër rolin e sfidantit të partisë së tij ndaj Merkel. Pas një muaji të mjaltit të shkurtër me votuesit, Schulz shënoi rezultatin më të keq ndonjëherë të zgjedhjeve kombëtare të partisë së tij. Ai mund të nxjerrë ende një lepur nga kapela e tij gjatë bisedimeve të koalicionit në muajt e ardhshëm, por në vitin 2017, lëvizja e tij ishte vetëm në një drejtim: në rënie.

Evropa Qendrore dhe Lindore

Epo, Sllovakia me të vërtetë. Vendi i vogël i Evropës Qendrore është shembulli i përsosur se si anëtarët më të rinj të BE-së kanë parë rënien e perspektivave të tyre, ndërsa boshti franko-gjerman zgjerohet në vakumin e Brexit dhe nacionalizmi në rritje në rajon është plotësuar nga thirrjet për një Evropë me shumë shpejtësi. Bratislava bëri një lojë për Agjencinë Evropiane të Medikamenteve, vetëm për t’u parakaluar nga Amsterdami. Më pas, ministri i financave, Peter Kažimír,  u hodh në garë për udhëheqjen e Eurogrupit por ai dështoi keq.

SKA KOMENTE

Lini një përgjigjje